Ziel in de appelboom

Zo. En nu iets over de ziel. Niks geen wazig geneuzel. Weg met alle negatief-kritische vraagtekens: ‘bestaat zoiets wel’?!?! De ziel is al vaak genoeg op z’n… ehh… ziel getrapt, ontkend en genegeerd. Ja dus, iedereen heeft zo’n geval. Jij ook. Wetenschappelijk bewijs? Helaas, dat bevat deze blog niet. Wel een zeer logische, simpele Simone-definitie. ; )

Stam
Naar mijn bescheiden inzicht is de ziel als de stam van een appelboom met getransplanteerde takken. De stam is origineel, van een oerras. En daarop zijn de takken van een andere modernere soort erop gelijmd (technische term: enten). Die takken, dat zijn mijn ego’s. Meervoud? Oh ja, voor elk humeur, weersvoorspelling en sokkenkleur kan ik een ander ego-masker opzetten. Maar da’s een ander verhaal.

Stevig
Die stam is en blijft authentiek. Hij voedt de hele boom, vormt de basis en het lijntje naar de aarde is volledig intac(k)t (hihi). Appels vallen van de boom (ver of niet ver), takken waaien eraf. Maar die stam, die blijft. Lekker stevig verbonden met de grond en tegelijk omhoog reikend naar de lucht. Da’s waar mijn ziel zich in herkent.

Waar zo’n appelboompje in de tuin je al niet aan doet denken…

Simone

P.S. Waarin herkent jouw ziel zich? Zee, bergen, wind, de Kalverstraat? Mijn ziel & moi zijn nieuwsgierig!!

Reactie toevoegen