Peuter in je hoofd

Peuter in je hoofd

Ik las laatst een stuk over onze onopgevoede geest, geschreven door Timber Hawkeye. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog: onopgevoed?!? Toen ik er even over nadacht, dacht ik: omg… Ja! Eigenlijk heb ik een heel verwend 3-jarig peutertje in m’n hoofd!

M’n geest-peuter heeft de neiging om te denken wat ie wil, wanneer hem dat goed dunkt en zo lang als dat ‘m belieft. En inderdaad, dat komt omdat die geest nauwelijks is opgevoed. Herken je de opmerking: het is nooooit stil in m’n hoofd? Dan ben ook jij de eigenaar van zo’n ongemanierde peuter.

Gekkenhuis
Als dat denk-peutertje volledig z’n gang gaat, is ie met gebalde knuistjes aan het oordelen, met trillende onderlipjes aan het piekeren of met dolle gedachten aan het verdwijnen in een fantasiewereld. Prima als ie af en toe ongeremde speeltijd krijgt. Maar zonder enige beteugeling, is het altijd een gekkenhuis in je hoofd.

Temmen
Hoe ga je nou met een eigenzinnige peuter om? Schreeuw je tegen ‘m, dan huilt ie. En negeer je ‘m, dan roept ie steeds harder. Met je gedachten is niet anders. Liefdevol en helder communiceren (dit wel, dat nu niet) met tonnen geduld is een essentieel begin.

Mandarijnen
En dan de grote truc: afleiden. Je peuter wilt een zak drop? Dan geef je ‘m een mandarijn. Ook zoet, maar een stuk gezonder. Vertaling naar je geest: geef  ‘m iets anders om mee bezig te zijn! Je niet verdiepen in die rare opmerking van Tuttel-pruttel op het werk. Maar aandacht voor je lichaam en adem.

Laat ‘m maar onderzoeken of je voeten écht op de vloer staan. En of ze mss wat kunnen zakken, die voeten. Kan de geest daarna checken of je schouders ontspannen zijn. Hoe staat het met je buik? Zo loopt die geest het hele lichaam door. En in dat lichaam zijn geen rare opmerkingen, deadlines of bedrijfsuitjes.  Dus daar houdt die geest zich ook niet mee bezig.

Ahhh….
Door aandacht te geven aan je lichaam, vergroot je je lichaamsbewust zijn. Dat betekent dat het steeds leuker wordt! Je kent je lichaam beter, ontspant makkelijker, je voelt meer en dieper. Dus dat peutertje wordt steeds blijer met z’n mandarijn. Hij zeurt steeds minder vaak om die drop.

En op een gegeven moment kun je zelfs de mandarijn thuis laten. Dan is het peutertje stil, tevreden. Hij weet dat ie straks wel weer mag. Maar nu even niet. Dan komt ie nog één keer langs met de gedachte: shittttt…. wat is het stil in m’n hoofd!

Cheers, Simone

Reacties

Reactie toevoegen