Ome Matt zien

Het thema van de yogalessen deze week is ‘loslaten’. Loslaten van gespannen spieren en gedachtes. Vooral de ‘ik moet’- en ‘ik wil’- gedachte, zodat er ruimte komt om te ervaren hoe het is. Daar ben ik dagelijks mee bezig. Maar deze week ook met het loslaten van mijn lieve, zieke ome Matt. Vorige week overleden, gisteren gecremeerd.

De stekker
Tijdens de uitvaart vertelden mijn neven hilarische anecdotes. Wat voor geintjes ome Matt uithaalde. Zo zat er een tijdje geleden een zwager naast zijn ziekenbed te wachten totdat ome Matt terug was van een ziekenhuisgang-wandeling. Vol met slangetjes en stekkers hijsde ome Matt zich op zijn bed, reikte Zwager een stekker aan en vroeg met zwakke stem of hij deze in het stopcontact wou steken. Tuurlijk deed Zwager dat. Op het moment dat de stekker er in zat, begon ome Matt te schokken en te shaken. Om vervolgens in lachen uit te barsten om het geschrokken gezicht van z’n zwager.

Te gek
In het crematorium kwamen allerlei familiefoto’s voorbij waar de vrolijkheid, gekkigheid en lol vanaf spatte. Lichtelijk geshockeerd door de verhalen en sommige idiote kiekjes realiseerde ik me wat een volstrekt gekke oom ik had. Nooit echt gerealiseerd. Want meestal was ome Matt op feestjes vrij rustig, introvert met hier en daar een droge opmerking. Ook leek hij in z’n doen en laten veel op mijn vrij serieuze vader. Dus ik dacht dat ome Matt min of meer hetzelfde karakter had als pap.

Blind
Niet dus. Ik ben zo blind geweest voor de wérkelijke persoon Matt. Nooit verder gekeken dan wie ik dácht te zien. Nooit verder gevraagd naar wat hem raakte, inspireerde. Want ik dacht al te weten wie hij was. In werkelijkheid ken ik ome Matt maar half, of nog minder.

Dus naast het loslaten van een stijve nekspier, mijn to-do-lijst en oom, ben ik me bewust geworden dat ik ook mijn hokjes-geest kan loslaten. Mensen die ik ken weer met nieuwe ogen bekijken, bevragen, onderzoeken. Zodat ik niet pas bij hun dood er achter kom wie ze werkelijk waren. Een pijnlijke les, maar een waardevolle.
Bedankt, ome Matt.

Simone

Reactie toevoegen