Lichaam als on-fopbare adviseur

Het lot is soms een bitch. Yes, stevige uitspraak maar volledig verdiend vandaag. In mijn ogen, althans. Want het thema van de yogalessen van deze week is ahimsa: geweldloosheid, vrij vertaald vanuit het Sanskriet. Een top-item om mee te nemen in je dagelijkse leven: wie doe je leed aan en wat voor geweld laat je los op jezelf?

Fight fight fight!!
Dat geweld kent vele talen: jezelf of een ander veroordelen, dwingen, verwachten, etc. Fysiek zijn er ook vele variaties: hele dag met een pijnlijke rug achter de computer hangen, je lichaam ’s avonds aftuigen in de sportschool en op de bank je vijfde zak chips wegwerken. Even voor de goede orde: niets van dit is mij vreemd.

Personal uitdaging
Ok, terug naar het lot-de-bitch. Die wil namelijk dat ik vandaag geniet van een blaasontsteking, de misselijkmakende bijwerkingen van de antibiotica, het effect van een trap-val gisteravond, slapeloosheid en de maandelijkse stonde die zich zojuist pijnlijk heeft aangemeld (hoezo, persoonlijk?).

Waar ik gisteravond tijdens de yogales nog aan het oreren was over ahimsa: jezelf geen geweld aan doen, zacht zijn voor je lichaam, etc... zit ik nu te peinzen of ik vanavond toch niet mijn twee yogalessen zal geven. Dat heeft het lot toch maar goed getimed, niet waar? Ff een ahimsa-check om te peilen hoe het bij mij zit.

Kan best...
Het is zo ontzettend makkelijk om gewoon door te gaan. Ik vind het ook zo fijn en interessant om yoga te doen/geven. Daarnaast wil ik gewoon mijn afspraken nakomen. En het gaat toch niet om een levensbedreigende situatie?!? Wil vooral geen enkele schijn van aanstelleritis vertonen. I will survive. Maar ja, moet ik geen levend voorbeeld zijn van mijn theorieën die ik rondstrooi? Hé zie daar, een verstopt oordeel!

Lichaam als raadgever
Ik kom er niet uit met mijn gedenk. Er zijn net zoveel voors als tegens te bedenken. Rest mij nog maar één ding: mijn lichaam raadplegen. Die heeft geen verborgen agenda en fopt me niet zoals de geest dat wel kan. Dus ga ik zitten en voel. Hoe staat het er mee?

Als eerste voel ik het verdriet: zou zo graag willen dat het anders was. Dat ik springend de gekste yoga-capriolen kon uithalen. Helaas, niet de realiteit. Daarna voel ik me hondsmisselijk. Pijnscheutjes in mijn linkerzij, brok in de keel en rillerig, opgevolgd door kippenvel.
Ik ga nog even door. De darmen borrelen, de rugpijn van net zakt wat weg. Mijn onderarm die de trap-reling heeft ontmoet voelt beurs, als een vette blauwe plek. Maar eigenlijk wil ik toch wel die lessen...

Yoga-end naar een besluit
Ik besluit om wat lichte yoga-oefeningen te doen, eens kijken hoe het lichaam daar op reageert. Aha! Overgeef-neigingen, duizelig en een jankend orgaan-iets. Ik ben er snel uit: de yogalessen van vanavond zijn écht geen optie. Jammer voor de deelnemers, jammer voor mij.

Maar mijn lichaam zou mijn geest voor gek verklaren als ik wél les zou geven. Heb nog niet zoveel behoefte aan een gesticht-bezoek, dus ook vandaag stel ik dat weer uit. De grote ahimsa-truc heeft gewerkt: ik doe mezelf vandaag geen geweld aan. Eerst de cursisten informeren en dan naar bed.

May the ahimsa force be with you,
Simone

Trefwoorden: 
yoga Ede Wageningen lichaam als onfopbare adviseur

Reactie toevoegen